روش‌شناسی و منطق اجرایی طرح

از ابرسازه‌ی شکننده تا شبکه‌ی تاب‌آور

تجربه‌ی جهانی نشان می‌دهد که تمرکز ظرفیت در چند مجتمع بزرگ، هرچند در دوران آرامش «به‌صرفه» به‌نظر می‌رسد، در برابر حادثه، اختلال و بحران به یک نقطه‌ی شکست واحد بدل می‌شود. منطق این طرح، وارونه‌سازیِ آن معماری است: توزیع ظرفیت در واحدهای کوچک و پرشمار، اتکا به زیرساخت موجود به‌جای هزینه‌کردِ سرمایه‌ی نو، و پایش هر مولکول تا هیچ ارزشی از چشم پنهان نماند. نتیجه، شبکه‌ای است که اگر بخشی از آن آسیب ببیند، کل نظام تأمین انرژی سرِپا می‌ماند.

• تاب‌آوری به‌جای شکنندگی: پراکندگی ظرفیت، خطر قطع سراسری را به اختلال موضعیِ قابل‌جبران فرومی‌کاهد.
• شفافیت به‌جای برآورد: اندازه‌گیری جرمیِ پیوسته جای تخمین و خطای محاسباتی را می‌گیرد.
• سرمایه‌ی موجود به‌جای بودجه‌ی نو: اتکا به زیرساخت مستقر و مدل کارمزدی، بارِ بودجه‌ی دولت را حذف می‌کند.